من هنوز اینجام

پی نوشت: من خوبم و تا اندازه ای ابری، مرسی از دوستی ها، احوال پرسی تلفنی ای میلی و... و از تمام دوستایی که این جا کامنت گذاشتن ، و حقش اینه که اینو بیام تو صفحه تون بنویسم و می نویسم.
پی نوشت 2: این جملة روزانة کنار وبلاگ شده نبض من که هنوز زنده ام و حس دارم! این یه جمله به جای پست های شخصی و طولانی که می تونست آیینه این روزها و فکرهای شخصی باشه و به دلیل خود سانسوری هی محدود تر میشه تنها بازماندة من از خودمه. چیزی که فقط سینما نیست زندگیه. اگه کافی نبود شاید یه جای کوچولوی شخصی هم تو یه وبلاگ دیگه درست کردم تا حرفای خود خودمو بنویسم...حالادقیقا فکر میکنم بعد چند سال گیجی تو تارعنکبوت بدونم سرراست چی می خوام مهم همین لحظه است... لحظه ای که هیچی رو تو خودت انکار نکنی و به خودت دروغ نگی، بزرگترین لحظه است .....