غبار از چهره می گیرم

زمانی که فنچ بودم و افتخاری تازه رو دور افتاده بود گاهی دوسش داشتم، بعدها دیگه نه، تا سال 82 که آهنگ صیاد رو که براش فیلمنامة کلیپ نوشتم، آنقدر گوش دادم که خفه شدم و هر چند کار خوبی از آب در اومد اما آهنگه به دلیلی خاطرة بدی داشت. بعدش چند ماهی رو یادم نمیاد. ولی دیگه افتخاری گوش ندادم. مرسی از رفیق وقت شناسی که لینک این آهنگ رو که تیتراژ سریال به کجا چنین شتابان، هم هست، برام فرستاد. سریال رو ندیدم و این چند وقته تا مجبور نباشم مطلب بنویسم خیلی اهل تی وی دیدن نیستم. اما... این ترانه هه امشب خیلی چسبید. خیلی وقته به چراها فکر نمی کنم. مهم اینه که خوبه.خوبیش این بود که وادارم کرد برگردم به عادت چه چه زدن قدیمی! از رو مد آهنگ گوش نمیدم آلامد هم نیستم ولی مهم اینه که دلت یه چیزی رو بخواد یا نخواد، دیگه گور پدر بقیه اش!..البته چون هیچ جا نیست تنها همین لینک ازش هست که خیلی کیفیت بالایی نداره.

دارم حس می کنم نور رو که همزاد نفس هامه، برای من سرآغازی به معنای سرانجام
از این خواب زمستونی شبیه غنچه پا میشم دلم گرمه که با خورشید دوباره هم صدا میشم
دارم حس میکنم نور رو...
امید، آغاز این راه، رهایی نقطة آخر، حقیقت داره، پس عشق و، باید باور کنم باور کنم باور
منم مثل پرستوها که بر می گردن از صحرا، دارم ابرا رو می شمرم به شوق دیدن دریا
دارم حس می کنم نور رو که همزاد نفس هام برای من سرآغازی به معنای سرانجام
من از آیینه می پرسم مسیر روشنی ها رو،غبار از چهره می گیرم، می خوام زیبا بشم از نو
یه عالم آرزو دارم برای بودن و موندن. دوباره خوندنی میشه کتاب لحظه های من
لینک دانلود ترانه